In Zwanger

Kijk ik op tegen de bevalling? Een terugblik naar de bevalling van Maren!

Babybump, kleine handjes

Babybump, kleine handjesMet nog maar 1 maand te gaan begint het nu ‘akelig’ dichtbij te komen, ik zal toch echt nog een keer moeten gaan bevallen! Iets waar ik niet per se naar uitzie, maar je weet dat het erbij hoort dus het moet maar! Het maakt wel dat ik vaker terug denk aan hoe mijn bevalling van Maren er uitzag en wat ik wel en niet hoop voor deze bevalling. Ik neem jullie graag mee naar net iets meer dan 2 jaar geleden!

Op 11 februari 2016 was ik uitgerekend van Maren. In de weken daarvoor was ik ‘bang’ geweest dat ze eerder zou komen, een beetje aangestoken door de verhalen van vrouwen die de dag dat hun verlof begon meteen bevielen. Dat moest ik niet hebben hoor, ik wilde toch wel eventjes kunnen afschakelen van werk en ik had allemaal leuke dingen nog op het programma! 11 Februari kwam en ging weer voorbij. Net als de dag daarna en die daarna en die daarna. Langzaam raakte ik wel door de dingen heen die ik nog op mijn lijstje had staan. Elke dag was mijn huis weer helemaal aan kant want stel je voor dat de baby nu komt, dan is alles netjes voor visite. Ook waren alle babykleertjes en hydrofielen gestreken en ik heb meerdere malen koekjes gebakken, tot groot plezier van mijn vriend.

Pasgeboren Maren
Maren net op de wereld!

Ik kreeg de vraag of ik ingeleid wilde worden, maar dat punt had ik dan toch ook weer niet bereikt. Op 16 februari werd er een eerste poging tot strippen gedaan, maar die was niet succesvol. Maren lag voor de baarmoedermondopening dus dat had geen effect. Op 18 februari volgde een tweede poging, met hetzelfde resultaat. Toch, toen ik op vrijdag 19 februari opstond had ik het gevoel dat er ‘iets’ anders was en ik iets voelde, vaag in mijn onderrug. Mijn vriend ging werken en ik begon de dag zoals normaal. Om iets om handen te hebben ben ik om een uur of 11 nog naar de Bijenkorf gewaggeld, althans met de auto gegaan en vervolgens gewaggeld, omdat ik een shirtje voor Maren had gekocht en op de website had gezien dat ze een bijpassend broekje hadden (je moet toch wat!). Helaas hadden ze dat broekje niet in de winkel en meer puf om de zaak door te gaan had ik niet dus ben weer naar huis gegaan. Eenmaal thuis merkte ik dat dat gevoel in mijn onderrug steeds terug kwam. Er zat steeds 25 tot 30 minuten tussen, nog niks heftigs, maar ik besefte wel dat het nu echt begonnen was.

In de namiddag stuurde ik mijn vriend, die in een meeting zat, een app dat hij zich niet hoefde te haasten maar dat ik het wel fijn vond als hij naar huis zou komen. Toen hij thuis kwam, had ik rond het kwartier weeën. Die avond ging hij naar bed, ik bleef op. Ik zat rond de 10 minuten en had puur rugweeën en eigenlijk schoot ik direct de lucht in zodra ik een wee kreeg. Leuk, al die oefeningen op de pufcursus. Had ik allemaal niks aan! Lekker hangen over een tafel ofzo, nou ik kon alleen maar kaarsrecht gaan staan om het een beetje dragelijk te houden! Ook was ik begonnen met spugen, dat bleef ik helaas ook doen.

Om half 3 ’s nachts kwam de verloskundige voor de eerste keer. Wat een teleurstelling was het toen ze geen ontsluiting constateerde en eigenlijk niks voelde omdat het hoofdje er voor lag. Zij ging weer weg en ik ben toch maar even op bed gaan liggen, voor zo lang ik dat volhield. Rond half 9 in de ochtend belde ik haar weer. Een uur later zou ze komen en ze had me aangeraden naar bad te gaan, of een douchekop op mijn rug te zetten. Ik deed de combinatie van beide en dat gaf echt verlichting! Toen ze kwam, zat ik op 4 cm ontsluiting en mochten we naar het geboortecentrum.

Maren in maxi-cosi
Maren klaar voor haar eerste tochtje naar huis!

Rond 11 uur liepen we het geboortecentrum in, vergezeld door mijn spuugemmertje! Daar aangekomen ben ik weer in bad gaan zitten totdat de verloskundige weer kwam. Ik zat toen op een cm of 6, nog een cm erbij en ik mocht aan het lachgas. Intussen werden mijn vliezen gebroken. Eerst dacht ik nog leuk dat ik het zonder pijnstilling zou doen maar in het geboortecentrum was deze optie er en intussen had ik zo regelmatig weeën dat dat me een perfecte optie leek. Een uur later was het dan zo ver, ik heb ongeveer van 1500 tot 1600 uur aan het lachgas gelegen. Alleen… toen bleek mijn ontsluiting te zijn gestopt, ik bleef hangen op zo’n 6,5 a 7 cm. Op dat moment had ik eigenlijk al 24 uur last van weeën, geen verdere ontsluiting meer maar ook nog eens persweeën gekregen. Dat was het moment dat ik besloot, in overeenstemming met mijn verloskundige, om een ruggenprik te krijgen. Ik werd overgebracht naar het ziekenhuis (ik werd gewoon de gang uitgerold, zo het ziekenhuis in!) en toen was het wachten op de anesthesist. Helaas duurde het nog 3 uur vanaf het moment van beslissen totdat de ruggenprik gezet werd, dat was wel een pittige periode. Maar rond 20.00 uur voelde ik geen weeën meer en werd ik weer een beetje mezelf, kon ik even rusten en bijkomen. Wat was ik blij zeg, ik kon eigenlijk echt niet meer. Er werd ons ook wat rust gegund, de wee-opwekkers moesten hun werk doen en we werden even alleen gelaten om een beetje te slapen. Maren deed het in mijn buik heel goed dus dat was geen probleem. Zo gingen we de nacht in en af en toe kwam de gynaecoloog ter controle. Wat wel mal was, was dat Maren ineens hoger was gaan liggen terwijl ze al die tijd netjes ingedaald zat. Ik voelde dat ook als ik op mijn rug lag. De ontsluiting ging naar 10 cm maar het feit dat Maren hoger was gaan liggen maakte dat de gynaecoloog een paar keer op het punt heeft gestaan om een keizersnede uit te voeren.

Toch is besloten om me het zelf te laten proberen en op zondag 21 februari om 04.25 uur mocht ik gaan persen. Maren kwam 30 minuten later ter wereld! Ongelofelijk, de weg er naartoe was lang en pittig, maar de bevalling zelf was eigenlijk heel snel en voorspoedig gegaan. Ik kwam redelijk ongeschonden uit de strijd en Maren werd gecontroleerd maar was ook in orde. Wat was het heerlijk en fijn om eindelijk ons meisje in onze armen te hebben! Nadat Maren nog een keer door de arts was gecontroleerd mochten we om 11 uur naar huis en kon ons nieuwe leven beginnen.

Maren in wiegje
Maren thuis in haar wiegje

Eigenlijk een hele lange inleiding op de vraag; Zie ik er deze keer tegenop? Nou, ik heb niet per se weer zin in de pijn van de weeën, maar ik ben vooral ‘bang’ voor weer zo’n lange bevalling. Ik heb bij Maren 2 nachten overgeslagen en ging vervolgens de gebroken nachten in. Ik ben lang echt moe geweest, als Maren sliep dan sliep ik ook en verder deed ik niet veel anders, ik kon het gewoon niet. Nou zegt iedereen dat een 2e kindje zoveel sneller op de wereld komt, daar hou ik me maar aan vast! Verder hoop ik dat de bevalling zelf en het herstel net zo makkelijk gaat als bij Maren. Ik heb geen gedoetjes gehad, geen medische complicaties en lichamelijk was ik direct in orde (behalve die kilo’s ;)). Dus wat dat betreft echt super en het zo mooi zijn als dat nu weer zo gaat.

En ook deze keer denk ik dat ik de 40 weken niet ga halen, eigenlijk zonder echte reden maar de baby zit al sinds 31 weken ingedaald en ik voel vaak druk op mijn onderbuik en bekken. Maar je zal zien dat deze baby net zo lekker zit als Maren en ik weer over de due date heen ga 😉 Over een paar weekjes kan ik het met jullie delen, voor nu geniet ik nog even van het getrappel in mijn buik!

Share Tweet Pin It +1

You may also like

Unisex babykleertjes

De leukste unisex babykleertjes!

Posted on 01/29/2018

Previous PostBabybump update - 34 weken zwanger!
Next PostBabybump update - 37 weken zwanger!

2 Comments

  1. Andrea
    2 maanden ago

    Leuk om het verhaal nog een keer te lezen! Poe, echt pittig. Hopelijk gaat het met de 2e een stuk soepeler. Super spannend! Benieuwd wanneer het gaat gebeuren.. We wachten in spanning af!

    Reply
    1. Eveline
      1 maand ago

      Haha nou he! Ik ben ook heel benieuwd, hopelijk nog 4 weekjes 😉 En dan mag jij!!

      Reply

Leave a Reply