In Mama

Mijn kraamweek

kraamweek van Olivier
Olivier is geboren
Olivier – zo’n 3 uur na zijn geboorte

Olivier is op maandag geboren en onverwachts thuis! Wat was het heerlijk om gewoon in je eigen huis te zijn, niet meer te hoeven reizen en na de douche weer in mijn eigen bedje te stappen. Echt een cadeautje, ook omdat de bevalling zo goed was gegaan. Maar na 2 dagen genieten liep het allemaal een beetje anders.

Eigenlijk ging alles super, ik herstelde vrij goed terwijl ik wel meer last van mijn lichaam had dan na de bevalling van Maren. Veel stijver op de een of andere manier, misschien wel doordat ik deze keer geen pijnstilling heb gehad. Ik had een fijne kraamhulp en wat naaste familie en vrienden kwamen langs. Ook de borstvoeding was al aardig op gang gekomen, Olivier was wel afgevallen maar hij dronk goed. Hij had in de eerste dagen nog wel een erg blauw hoofd, doordat hij als sterrenkijker geboren is, heeft er grote druk op zijn hoofdje gestaan. Gelukkig trok dat met een weekje wel weg. Op woensdag controleerde mijn kraamhulp mijn temperatuur nog een keer voordat ze wegging en gaf aan dat het iets hoger was dan dat het de keren daarvoor was geweest. Nog geen verhoging, maar ik moest het wel in de gaten houden. In de avond begon ik me ook wat koortsig, beetje grieperig te voelen. Ik besloot vroeg naar bed te gaan, ik had natuurlijk ook wel wat slaapgebrek dus dacht dat een goede nacht me goed zou doen.

eerste badje Olivier
Oliviers eerste badje

Rond 03.30 uur in de nacht werd ik klappertandend wakker en had ik koorts. Ik heb direct de verloskundige gebeld, dat hadden ze me aangeraden als ik koorts zou krijgen. Ik mocht 2 paracetamol nemen, als mijn temperatuur niet meer zou stijgen of lager zou worden was het goed. Om 07.00 uur had ik 39,5 graden koorts, oeps. Ik wachtte tot mijn kraamhulp er was, zij constateerde ook dat ik een hartslag had van 120! Dat is erg hoog als je weet dat in ruststand je hartslag rond de 60 kan liggen. Ik denk dat de verloskundige ongeveer een uur later naast mijn bed zat en na een paar telefoontjes met 3 verschillende ziekenhuizen was het duidelijk dat ik gezien moest worden door een gynaecoloog en dat ik kon rekenen op 24 uur verblijf in het ziekenhuis.

eerste autoritje
Onderweg naar het ziekenhuis

Iets waar ik totaal niet op zat te wachten! Ik voelde me als de paracetamol zijn werk deed en de koorts zakte, best prima. Maar, niks aan te doen, we hebben mijn koffer gepakt en zijn naar het ziekenhuis gegaan. Maren ging bij mijn moeder logeren, dat was fijn.

In het ziekenhuis werd mijn bloed afgenomen maar kreeg ik ook een inwendige echo, om te zien of er geen placentaresten waren achtergebleven. Ook werd er een uitstrijkje gemaakt. Intussen was mijn koorts alweer opgelopen naar 39 graden, en werd me duidelijk gemaakt dat ik echt moest blijven. Gelukkig kwam ik op de kraamafdeling terecht en ik kreeg een kamer voor ons alleen. Niet alleen Olivier kon (uiteraard) blijven, maar ook Roland want er stond nog een tweede bed op de kamer. Ontzettend fijn, en ik kan niet anders zeggen dan dat de zorg voor ons erg goed is geweest. Er werd een infuus geprikt waardoor ik antibiotica kreeg toegediend.

huid op huidcontact
Olivier wilde vooral bij mij slapen!

In de avond liep de koorts nog eens op naar boven de 40 graden, gelukkig sloeg vanaf dat moment de antibiotica aan en is het niet meer zo hoog geweest. De volgende ochtend stonden er 4 artsen naast mijn bed; het was nog altijd niet duidelijk wat ik had, maar met kraamvrouwen wordt geen risico genomen. Ik moest 48 uur aan het infuus koortsvrij zijn voordat ik over mocht gaan op antibiotica in tabletvorm en dan moest ik nog eens 24 uur koortsvrij zijn, voordat ik naar huis mocht. Dat betekende dat ik niet voor maandag naar huis mocht, een behoorlijke tegenvaller kan ik zeggen! Maar, gezondheid staat wel voorop, dus als het niet anders is, is het niet anders. Die middag was de uitslag van mijn bloedonderzoek en uitstrijkje bekend. Ik had de ouderwetse kraamvrouwenkoorts, een infectie in de baarmoeder van de streptokokken groep A bacterie. Deze ziekte komt in Nederland bijna niet meer voor, nog maar zo’n 500 keer per jaar. Vroeger (+/- 100 jaar geleden) kwam dit voornamelijk door slechte hygiëne van artsen en doordat antibiotica nog niet bestond, overleden veel vrouwen hieraan. Nog steeds is snelle behandeling noodzakelijk, als het niet behandeld wordt kan je er nog steeds aan overlijden. Toch wel enigszins geschrokken hierdoor, maar vooral blij dat ik in goede handen was! De artsen waren al met de juiste antibiotica begonnen dus dit was super. Overigens is naast koorts, ook buikpijn een symptoom van deze ziekte. Daar heb ik geen last van gehad, dat maakte het ook wat lastiger om te bepalen waar ik last van had!

nachtje couveuse
Gelukkig maar 1 nachtje in de couveuse

De volgende ochtend stonden er weer een aantal artsen om mijn bed, dit keer ging alle aandacht uit naar Olivier. Ze vonden hem toch wel erg geel… Er werd bloed afgenomen en besloten dat hij in een couveuse moest onder de lampen. De bilirubinewaarde (geelzucht) was maar net over de grens gegaan maar het leek wel de juiste beslissing. Ik moet zeggen dat ik toen zelf wel brak. Ik lag intussen al 3 dagen in het ziekenhuis, moest Maren al die tijd missen en nu ook Oliviertje nog! Zo’n klein mannetje, die het liefst op mijn borst sliep, dan 24 uur in zo’n couveuse. We kregen een andere kamer waar de couveuse ook kon staan en om de paar uur kwam hij er uit zodat ik hem kon voeden. Gelukkig was na 24 uur zijn waarde dusdanig gedaald dat hij niet meer in de couveuse hoefde, maar hij moest nog wel op een lampendeken liggen. Ook mocht die dag mijn infuus er uit, wat een bevrijding was dat haha!

kusje voor broertje
Maren op bezoek

Op maandag, Olivier was toen een week oud, mocht ik naar huis. Maar de waarde van Olivier was nog niet genoeg gedaald naar de zin van de artsen. Als het de volgende dag in orde was, mochten we naar huis. Wat heb ik die ochtend in spanning gezeten! Rond 09.00 uur werd er geprikt en pas om 11.30 uur kreeg ik te horen dat we naar huis mochten. Ik heb echt staan juichen, wat was dat een fijn bericht!

Het was zo fijn om die middag weer lekker thuis te zijn. Maren was op dat moment nog op de crèche en we kregen nog wat extra uren kraamzorg, heel fijn om weer even op te kunnen starten. Het was ook heerlijk om eindelijk weer als gezin samen te kunnen zijn! Maren is al die dagen bij mijn moeder geweest en heeft het super gehad. Elke dag is ze langsgekomen en hebben we fijn even kunnen knuffelen. Maar ik heb het voor haar wel heel naar gevonden!

We mogen naar huis!

Dat weekend erna was het Paasweekend. Dat hebben we een beetje aan ons voorbij laten gaan, alles was al raar gelopen en we liepen soort van ‘achter’ met kraamvisite. Zelf mijn vader en schoonouders hadden Olivier nog niet gezien, zij wonen wat verder weg. Maar ik kan zeggen dat onze peuter het ons toen ook niet makkelijk heeft gemaakt, mijn verklaring is echt dat dit door onze afwezigheid is gekomen (en ze is 2 en net een broertje erbij, combinatie van factoren). Opstandig, alles was nee en vaak huilen. Gelukkig is ze wel vanaf het eerste moment dol op Olivier en was het dit weekend op het hoogtepunt!

Mijn kraamweek verliep dus niet helemaal zoals ik het had gewenst of had bedacht. Maar gelukkig is alles goed afgelopen met mij en met Olivier dankzij goede zorg en wat was het leuk thuiskomen met alle post en lieve berichtjes! Mijn advies aan alle mama’s is dan ook: mocht je koorts krijgen in de kraamweek, zeker serieus nemen! Ik wilde het eigenlijk gewoon met paracetamol oplossen, maar dat was nooit gelukt uiteraard. Goed naar je gevoel luisteren en het advies van de verloskundige opvolgen!

Heb jij ook een kraamweek gehad die anders liep dan je had verwacht? Ik ben benieuwd naar de verhalen!

Share Tweet Pin It +1

You may also like

Previous PostStart van een nieuw begin: Ik wil een fitte mama worden!
Next PostTips & trics bij peuters: Eerste hulp bij aankleden

No Comments

Leave a Reply