In Mama

Hoe doen ze het toch allemaal?

Instamama - is het gras groener

Instamama - is het gras groener‘Instaperfect’, worden sommige foto’s of accounts ook wel genoemd. Sommige moeders lijken alles voor elkaar te hebben; de kinderen staan perfect op foto, altijd de leukste kleertjes aan, doen de leukste dingen, moeders volledig in de make-up en nog tijd om te sporten, uitgebreid te koken of te bakken, wekelijks een blog in de lucht te gooien, Instagram bij te werken en af te spreken met vriendinnen ook. Natuurlijk ben ik ook niet gek en weet ik dat de werkelijkheid vaak anders is. Maar als het me dan zelf weer eens niet lukt vraag ik me toch af: Hoe doen ze het allemaal toch?

Eigenlijk zo stom he, om je eigen leven naast dat van een ander te leggen en te vergelijken. Maar voordat ik met verlof ging had ik bijvoorbeeld bedacht veel vaker te gaan bloggen, eindelijk de foto-albums van Maren te gaan maken en direct te starten met die van Olivier. Ook alle boekjes zouden netjes ingevuld zijn. Wat valt de werkelijkheid dan toch weer vies tegen!

Wat doe je dan wel?
Ik vraag me soms wel eens af waar ik mijn tijd dan wel aan besteed. Nou ja, mijn kinderen natuurlijk in de eerste plaats. Maren kan nog moeilijk op zichzelf spelen dus iets doen in haar aanwezigheid is lastig. Olivier lijkt daarentegen al veel zelfstandiger te spelen dan zij op die leeftijd, grappig hoe dat zo anders kan zijn. Ons huis, waar we de afgelopen maanden ook een hoop tijd aan hebben besteed en nog veel dozen moesten uitzoeken. Toen hadden we helaas te maken met wateroverlast, de hele benedenverdieping stond blank. Dat is uitgerekend de verdieping waar de slaapkamers zijn dus niet bepaald handig! En dat zorgde voor het nodige geregel en opknapwerk. Dan hebben we ook nog een opslag vol met spullen waar we graag vanaf willen, het gewone huishouden loopt daarnaast door, een stukje sociaal leven zo nu en dan en dan is er nog zoiets als slaap. Slaap was de eerste 9 maanden dat Olivier bij ons was wel echt iets dat mijn leven beheerste, of liever gezegd het gebrek aan slaap. In de eerste periode heb ik me suf gewandeld, zowel buiten als gewoon binnen in de draagzak, om hem in slaap te krijgen. Het waren dan ook vaak nog eens hazenslaapjes van een uur of 2, 3 en als het dan half 7/ 7 uur was werd Maren wakker en begon de dag. Na de zomer viel Olivier gelukkig makkelijker in slaap maar de gebroken nachten bleven. Met liefde ben ik er altijd uitgegaan, maar het breekt zo gigantisch op. De korte nachten zorgen voor een kort lontje en dat komt niemand ten goede. Maren is een ondernemende, energieke peuter die haar grenzen enorm aan het verkennen (en verleggen!) is. Eerder schreef ik over liefdevol grenzen stellen, ik kan je zeggen dat dat goed lastig is om vol te houden als je lontje al korter is 😉
Vanaf kerst is Olivier op zijn eigen kamer gaan slapen, dat bleek de sleutel te zijn tot een betere nachtrust. Kennelijk had hij dat echt nodig en ineens slaapt hij door of komt hij 1 keer per nacht, dit klop ik even af en vannacht kon ik er ook weer 3 keer uit, maar in de regel gaat het beter! Er gaat dan echt weer een wereld voor je open, wat kan je je een ander mens voelen door meer slaap!

En toen was er ritme!
Eindelijk is er dus ritme ontstaan en in de regel liggen de kinderen rond 1930 uur op bed. Nog even opruimen, praten, Instagram checken, tv kijken, appen… Oeps, en je avond is al weer om. Want ondanks dat er ritme is, de nachten blijven een verrassing en Maren blijft een vroege vogel en is vaak om 06.30 uur alweer wakker. Ik ga dus meestal rond 22:00 uur naar bed, soms wat eerder en soms wat later. Maar daarmee kom ik weer terug op mijn vraag: Hoe doen al die moeders dat dan? Want alleen 2 tot 2,5 uur in de avond is te weinig om alles te kunnen doen. Dutjes worden hier steeds minder en korter, van Maren in elk geval. Dus die tijd valt ook al weg en zodra de kinderen wakker zijn wordt er hier samen gespeeld of iets ondernomen, even naar buiten of ergens spelen. Stiekem lijkt het gras dus toch wel groener aan de overkant… Hierbij dan ook direct de oproep om me te vertellen hoe jullie het toch doen? Want tips zijn meer dan welkom!

Verwachtingen bijstellen
Dan is er denk ik ook nog zoiets als accepteren dat het is zoals het is. Dan maar een blog minder, een foto minder plaatsen, geen zelf gebakken taart en de was komt morgen maar weer. Ook best. Het is gewoon niet mogelijk om alle ballen in de lucht te houden! Maar als ik dan die moeders zie die er uit zien om door een ringetje te halen, met de perfecte kindjes en hun perfecte huishouden, vraag ik me toch stiekem weer af: hoe doen ze het toch allemaal?

Share Tweet Pin It +1

You may also like

Previous PostOh My Goody - #Momlife scheurkalender 2019

No Comments

Leave a Reply