In Lifestyle

Tips & Trics – liefdevol grenzen stellen

Laat ik voorop stellen dat ik geen pedagogische achtergrond heb en dat er waarschijnlijk nog legio andere manieren zijn om op een goede manier met een peuter, kleuter ofwel puber om te gaan. Ik ben wel altijd geïnteresseerd in opvoeding in het algemeen, of dit nou gaat om bijvoorbeeld voeding of omdat ik Maren de juiste dingen wil bijbrengen. Recentelijk kon ik via mijn crèche meedoen met een workshop waarbij dit onderwerp werd behandeld. Omdat ik hier veel vragen over kreeg leek het me leuk om een aantal van de tips die werden gegeven, kort in een blog samen te vatten.

Een van de dingen die ik echt opmerkelijk vond, was dat wij als ouders onze kinderen vaak overschatten. Denken dat ze meer weten of begrijpen dan ze eigenlijk doen, als we ons dat realiseren kan je je verwachting van je kind ook aanpassen en wellicht ook je kind beter of makkelijker begrijpen. Nog iets wat bij me is blijven hangen: het woordje ‘niet’, doet heel weinig! Als ik tegen je zeg dat je niet aan een reep chocola mag denken, ga je juist aan die reep denken. Als ik zeg dat je aan een krop sla moet denken, doe je dat ook. Dus in plaats van te zeggen wat je niet wilt, kan je beter zeggen wat je wel wilt. Dat gezegd hebbende, wordt er een onderscheid gemaakt tussen ongewenst en onacceptabel gedrag. Ongewenst gedrag is bijvoorbeeld het tekenen op de muur of gooien met eten. Onacceptabel is het wanneer je kind iemand anders pijn doet of gevaar loopt. Duidelijk is dat onacceptabel gedrag direct gestopt moet worden en een heldere ‘nee’ uitgesproken mag worden met, indien de situatie het toelaat, uitleg waarom dit niet acceptabel is.

In principe zijn er 3 verschillende oorzaken van ongewenst gedrag. Je kind kan ergens behoefte aan hebben, het heeft wellicht onvoldoende informatie (iets niet begrijpen) of last van opgekropte emoties/gevoelens. Een kind dat zich veilig voelt, goed in zijn vel zit en zich gezien en gehoord voelt kan gewenst gedrag vertonen. Heel simpel is de vuistregel die ik in mijn hoofd heb opgeslagen: erkenning + autonomie = doen!

Wat betekent dat in de praktijk?
De erkenning houdt in dat je je kind laat merken dat je begrip hebt voor de situatie: ‘Ik zie je dat je nu heel verdrietig bent omdat het bedtijd is’, om maar een voorbeeld te geven. Waarschijnlijk wil je kind niet naar bed en krijg je hem of haar met geen mogelijkheid naar boven. Een keuze bieden, kan dan de oplossing zijn: Jij mag nu kiezen, loop je zelf naar boven of zal ik je dragen? Door deze, of überhaupt een keuze voor te leggen heeft je kind het gevoel de situatie zelf onder controle te hebben en een beslissing te mogen nemen (autonomie!). Dit maakt dat je kind zal kiezen en het dan ook zal doen.

En eerlijk, ik pas dit vaak bij Maren toe, en het werkt! Natuurlijk niet altijd direct, soms moet ik het herhalen of moet ik nog tot 3 tellen voor ze een beslissing neemt, maar 9 van de 10 keer is dit echt effectief! En ik vind het zelf ook veel prettiger dan een driftige peuter de trap op te moeten sjouwen.

Om je kind te laten doen wat jij wilt of het gedrag te laten vertonen wat je wilt, kan je ze motiveren. Dat kan op een positieve manier of op een minder positieve, de positieve heeft uiteindelijk het meeste effect. Je kan dan denken aan: luisteren, bekijken, benoemen en uitleggen, het goede voorbeeld zijn en authentiek zijn! Minder positieve motivatie is bijvoorbeeld dreigen, een time out geven en straffen.
Dan heb je daar nog tussenin zitten; complimenten geven en belonen (dit maakt afhankelijk) afleiden (daarmee erken je de situatie niet).

Nog enkele tips en alternatieven voor straffen:
– Probeer erachter te komen wat je kind wilt. Vaak lost dit al een deel van het probleem op.
– Leg uit en benoem waarom iets wel of niet kan.
– Zoek naar acceptabele alternatieven, iets wat ik al eerder aangaf. Laat je kind kiezen tussen 2 dingen waar jij mee kan leven. Het naar bed gaan of aankleden kan bijvoorbeeld zo’n probleemmoment zijn. Ik schreef hier al eerder iets over, maar het kan helpen om bijvoorbeeld de keuze te geven: Ga je met mama of papa naar boven? Gaan we eerst pyjama aan doen of handjes wassen? Wil je die of die pyjama en bij de wastafel: Wil je eerst handjes wassen of tanden poetsen? Een hoop keuzes, maar ik merk wel dat sinds ik dit heb toegepast alles een stuk rustiger verloopt!
– Geef het goede voorbeeld!
– Ga niet in op provocerend gedrag door boos te worden. Houd liever je kind vast als ze zich boos of agressief gedragen.
– In plaats van een time out, ga samen met je kind even weg van de situatie/omgeving. Dat werkt bij Maren overigens ook erg goed. Ik ga dan soms samen met haar naar de gang en vraag naar het probleem, hou haar vast. Ik zeg haar dan dat ze het mag zeggen als ze er weer klaar voor is, en dat doet ze dan ook 😉
– Gebruik humor! Vaak wordt de situatie weer acceptabel zodra er gelachen wordt.
– Wordt het jezelf teveel? Stap zelf even uit de situatie.

Nog een laatste aanvulling vanuit mijn eigen ervaring. Laatst was Maren aan het slaan tegen de glazen deuren van de kast. Mijn eerste reactie was: ‘Nee Maren!’, om even later te denken: ‘hoe los ik dit nu goed op?’. Ik vertelde haar dat ze wel op de muren mocht slaan! Nou dat vond ze toch leuk, probleem opgelost. Nog een tweede voorbeeld: Maren kan nog wel eens heel hard (gillend) meezingen of praten. Ik vertelde haar dat ze op de gang mocht gillen, dat vond ze goed! Ze is 3 keer van haar stoel afgeklommen om even een klein gilletje op de gang achter te laten, ik vond het eigenlijk heel grappig!

Nou ben ik ook maar een mens en niet altijd lukt het om met deze tools een probleem op te lossen, maar ik merk wel dat het mij erg geholpen heeft!

Share Tweet Pin It +1
Previous PostOntbijt - Overnight oats
Next PostOh My Goody - #Momlife scheurkalender 2019

1 Comment

  1. Link
    5 maanden ago

    Verzamel praktische tips die zich richten op het stimuleren van de interne motivatie van kinderen. Hierdoor kan je grenzen stellen zonder straffen en belonen.

    Reply

Leave a Reply